Traumabehandeling voor geboortetrauma

De geboorte, dé start van het leven op aarde, is een belangrijk moment. Nadat je 9 maanden in de veilige, warme buik van je moeder, kom jij een stukje dichterbij individualiteit en onafhankelijkheid. Je ziet, hoort en ervaart ineens heel veel andere dingen. De geboorte wordt vaak enkel belicht vanuit het perspectief van de moeder, namelijk als een bevalling. En bij de bevalling horen weeën, kracht en een opdracht: je kindje op de wereld zetten. Het is een hels karwei voor moeder om je kindje te baren en voor de partner om moeder zo goed mogelijk te ondersteunen bij deze taak. Maar ook voor de baby is het een hele taak om op de wereld te komen. En hier wordt te weinig aandacht aan besteed.

De zwangerschap
Het leven van het kind begint al bij de conceptie. Er zijn zelfs benaderingen die ervan uitgaan dat het leven zelfs al daarvoor bestaat. Maar zover wil ik nu niet gaan. Wel ben je in de buik al een levend wezentje. Je groeit en ontwikkelt alles om te kunnen (over)leven in de échte wereld. En ook al zit je nog in de veilige buik van moeder, toch krijg je al heel veel mee van de buitenwereld. Allereerst gaan alle stressvolle, maar ook fijne hormonen door jou heen, aangezien je het bloed deelt met je moeder. Ook de emoties die jouw moeder doorleeft, krijg jij tot op zekere hoogte mee. Daarnaast pik je het dag-nachtritme, de geluiden, fysieke ervaringen allemaal mee, terwijl je nog in de buik zit.

De geboorte
Ook al is er (bijna) niemand die zijn of haar geboorte nog bewust herinnert (ja, er zijn mensen die beweren dat ze het nog helemaal weten), toch ben je er wel bij en dat maakt dat je de ervaring van de geboorte hebt. Iedere ervaring wordt in je onderbewustzijn, in je lijf opgeslagen, dus ook jouw geboorte. De geboorte, de bevalling, is een proces waar moeder en baby invloed op hebben. Soms zijn er ook invloeden van buitenaf, zoals de verloskundige of de gynaecoloog, waardoor de geboorte/bevalling vorm wordt gegeven. Maar vlak ook de invloed van complicaties niet uit. Dit alles heeft invloed op de ervaring van de geboorte/bevalling.

Trauma
Zwangerschap en geboorte zijn bijzondere fenomenen. Het is iets wonderlijks. Maar ook hangt er vaak veel angst en onzekerheid omheen, vanwege alles wat er ook mis zou kunnen gaan. En deze angst en onzekerheid zie je bij de ouders, maar ook bij de baby. Denk aan groeiachterstand, alle risico’s die tijdens de zwangerschap worden onderzocht, een vroeggeboorte, navelstreng om de nek, lage hartslag, etc. Alles wat van invloed is op de ontwikkeling van de baby, is van invloed op de ervaring van de baby. En dat betekent ook dat het traumatisch kan zijn.

Gevolgen (geboorte)trauma
De gevolgen van een trauma rondom de zwangerschap en geboorte zijn zeer uiteenlopend. Sommige gevolgen zijn direct bij de newborn al zichtbaar. Maar ook op latere leeftijd kunnen er nog vele uitingen zijn van een trauma die ontstaan is in het vroege leven. Voorbeelden hiervan zijn:
– Huilbaby’s;
– Overmatig aanhankelijk aan moeder;
– Problemen met slapen of eten;
– Enorme vechtersmentaliteit;
– Problemen met slikken;
– Overmatige controlebehoefte

Eigen ervaring
Ik heb zelf een moeizame start gehad, waar ik nu nog steeds de gevolgen van merk. Ik ben a-term geboren, maar de bevalling moest wel snel gebeuren. Mijn moeder was ziek, had een virus, dus ik moest er snel zijn. Mijn moeder zei altijd: “De gynaecoloog had een afspraak (operatie ofzo), dus jij moest er binnen 2 uur zijn”. Ik ben middels een vacuümextractie ter wereld gekomen. Dit ging verder allemaal ‘prima’, alleen had ik na 5 dagen nog steeds mijn ogen niet echt open gehad. Bovendien sliep ik heel veel en liet ik mezelf nauwelijks horen. Mijn moeder voelde aan alles dat er iets niet goed was, en de arts vertrouwde hierop. Na enig onderzoek bleek ik een virale meningitis te hebben, hersenvliesontsteking. Ik ben ontzettend ziek geweest. Mijn uitvaartverzekering was al geregeld… Maar gelukkig kwam ik het te boven en kon ik me verder gaan ontwikkelen.

Mijn ontwikkeling is niet altijd even vlot gegaan. Ik heb me dan ook heel lang, heel dom gevoeld. Maar mijn vechtersmentaliteit had zich al vanaf geboorte geïnstalleerd, waardoor ik altijd ben blijven strijden voor succes. Niks, maar dan ook niks, zou mij klein krijgen. Een enorme kwaliteit, maar ook een grote valkuil. Want een stapje terug nemen, was er voor mij nooit bij. Als ik een doel had, werd dat doel behaald. Ook als dat betekende dat ik er een burn-out van kreeg (op 21-jarige leeftijd).

Er is veel te vertellen over de consequenties van mijn trauma, maar ik ga nu even niet op alle details in. Wat ik wel wil vertellen is de dwangmatigheid van controle. En alles waarbij ik de controle niet had, haalde mij volledig onderuit. Toen ik met de opleiding van de IEMT bezig was, werd voor mij ineens heel duidelijk wat er allemaal was gekoppeld aan mijn geboortetrauma. Tijdens de opleiding onderga je zelf ook de interventie. En voor mij betekende dit dat ik door meerdere traumatische herinneringen ging, die allemaal terugleidde tot mijn geboorte. Tijdens de interventie heb ik de fysieke sensatie van de vacuümextractie weer ervaren. En wat door mijn hoofd schoot was de linkpin (belangrijkste aspect) van het trauma: “Ik wil het op mijn eigen tempo doen, maar ik heb er geen controle over!”

Bij mijn geboorte heb ik dus de eerste ervaring gehad van machteloosheid, het niet hebben van controle. Door mijn hele leven heen heb ik hier sterke compensatie voor ontwikkeld. Ik heb er namelijk altijd alles aan gedaan om de controle te krijgen en vast te houden. En als ik die controle onvoldoende ervaarde, kwam ik weer terug bij het eerste trauma, die kennelijk al bij mijn geboorte lag.

Vroege signalering van geboortetrauma
Mijn geboortetrauma werd dus pas recentelijk duidelijk. Ik kan er nu absoluut wat mee en de IEMT heeft me hierbij geholpen. Maar hoe was het geweest als dit meteen gesignaleerd was? In een artikel wat ik voorbij zag komen, wordt gepleit voor vroegere signalering van geboortetrauma’s. En ik ben het hier helemaal mee eens. Hoe vaak zitten ouders niet met de handen in hun haren doordat ze een ontroostbaar kind hebben, of maar in een vicieuze cirkel blijven van problemen. Het verdient absoluut meer erkenning, zodat we kinderen meteen kunnen verlossen van hun trauma en ze een meer zorgenvrije toekomst tegemoet kunnen gaan.